Słowarium 1977-2017

Going to Delos, 2016-2017, poems in English and Swedish, published by Erbacce Press (2018)

Oneiropeia, 2014-2016, poems in English and Swedish, published by Erbacce Press (2016)

Fast Poetry, 2006-2016, short poems

Poezje zebrane (po deszczu), 2000-2004, poezje bez sensu, ładu ni składu

Unfastened, 1977-1995

Going to Delos

Published (2018) by Erbacce Press

Going to Delos

It’s like when you were fifteen, and knew

hers was the most beautiful face you ever

would see, but could not - would not -

tell her this, or, maybe, see her again; you sat

looking, not moving, hoping

for a miraculous impression

something like a stigma, that would fix

itself into your horizon. It is just like that,

but, this time, for no particular reason: you stand

perplexed, while the salty earth is burning, slowly,

at your feet. A bird using the same

touchstone. A cloud splitting over

an old sacred column. It is just like this,

only, this time it’s an old marriage;

the world - forever young.

(Mykonos, 2016)

The klast summer, and back again

A rain of flowers out of a blue sky: God

has spoken, fluent and calm; in words

as cold as premonitions.

He spoke of the wound in the eye

of the world. It's the only thing

that can heal us. But we cannot see.

I dreamt bathing in a shallow tub

filled with acid. Now the king

of Nomansland is holding court.

Now he weeps,

there are no more

                               worlds

                                            to spare.

Like in the last book I read that summer,

when the furry leaves no longer tickled

the laughing spot right behind my throat,

and my cocoon of stories fell away.

I think I grew up, then.

So, in that last book the wicked

king died and the treasure was found

by the children. But I cried and cried. It rained

two weeks in a row. Oh,

all the sad stories of the death of kings!

Things that cannot, ever, be repaired, even God is owing

someone

something,

that unforgivable

debt. For who can forgive Him? We grow. We grow up.

We console ourselves and grow old.

Sad, irredeemable things which are

celebrated in heaven: angel

feathers, and a sudden kindness, not

addressed to any of us. That pure sadness,

the mourning of God.

The wound

in the eye

of the world.

(Zabrze, 2016)

En skog, en dag

Kvinnor och män och manga himlar

bakat i tiden. Bleka tändstiksfabriks-

flickor kommande ut

i dimman, en len julidag.

Kanske precis lika len som idag.

En längtan som väcks i magens luftgrop -

att ga ut i skogen

att ga; i en skog utan slut.

Vi kör tillbaka och pojken fragar

efter ett barn som langsamt dött

för hundra ar sen, förgiftat av fosfor.

Vi blir ledsna tillsammans.

Doften av sjön blandas

med linddoft. Manga himlar bakat,

bara nagra bla, stod en ung John Bauer

och sag upp, helt

orädd. Da som nu

                             - alltid -

star Smalands skog

oberörd, som en mörk famn

full av himmel, full

av död.

(Jönköping, 2016)

Om klippor och bin

Med kinden mot den varma klippan

och surret av bin

inom andningsavstand.

Det är precis som att flyta

in i en dröm, tillbaka dit

där saker och ord möts igen,

barndomsplatser behallit

magin. En sommardag

som idag är ett luftslott

för stadsbor, byggt

i ett mörker av ett nordligt ar.

Idag - honungen

av en hel kalender, med spar

av kvicka biben över sig.

Man maste ta vara pa allt

här, där klipporna är drömska

och bina

lättfotade.

(Stockholm, 2016)

On the importance of improbable things

Stockholm is a garden of Eden

from a childhood book. Not the one

with the lamb, peacefully asleep

side by side with a lion.

But one with jasmine in full bloom,

side by side with blueberries

and heather, mixed with the

tumultuous smell of linden

and wild roses.

An ambrosia, not active

on bodies, but on these membranes

surrounding the minds, constantly fluttering,

making us, alternately, separate

and linked to each other - the breath

that God gave Adam and Eve.

(Uppsala, 2016)

Tessinparken

Barndomsplatserna finns

pa riktigt, under alla skikt

utav ord.

Tessinparken, träd, skuggor,

en bölja av skratt och vatten.

Ett bekant steg, en snabbhet

i armbagen som jag sett förut,

för manga ar sen

Barnen som leker här nu

precis som da

kommer ha samma foder av ljus

i sina drömmar som jag.

Den här parken,

en klen julikväll,

är mitt enda bevis pa

jag.

(Amsterdam, 2016/ Stockholm, 2024)

Medea

Mother of untouched teddies,

smooth identical dolls, and of plushie

rabbits, hanging by the ear at checkout.

Of ready-made cards, wishing on

birthdays to best dads

in the world. Of mugs

lined up, wearing

red red hearts

on their sleeves. Mother

whom no one shall mock,

not like the rest.

Holy mother, pray for us,

pray for all that has been cut

off

and thrown away.

(Palermo, 2016)

Boy with a Greyhound by Paolo Veronese

A victor's calf, eyes

cast down, not by modesty

but sheer entitlement.

What does he see down

there? Not the stone

cradled by dust, nor

his friend's foot.

Not his own shadow. No,

his gaze does not focus

on the ground, but goes

right through.

Down

to the entanglement of roots,

to the worms excreting earth,

to the bones of sinners

and dogs.

(Castellammare del Golfo, 2016)

One more letter

The first dove that came was taken

down by gun fire. The second

died from the pesticides

on the olive branch she held in her beak.

The third is here now: a city pigeon,

mangy and limping, with sparse blue-gray

feathers, his eyes red and orange,

like Hephaistos'

kiln.

God has not

forsaken us.

(Plakias, 2016)

I am a streetpoet

It was 1968 and the gods

descended from Mount Olympus

and walked among us. I was

barely five, following

the grownups around Paris.

The pavements were humming

and the old Halles

were still full of light and shades

trickling into rivulets and puddles, swift
to the touch. Without the strong

narrating voice, connected
by dream’s umbilical cord,
I listened with my body.
I

don't remember Louvre and the grand boulevards
only the mayflies of dust

and the smell

of ripe fruit, like the inside
of churches. The face of the street smiling at me
from so close, like a good mother.

Yes, I know what was
underneath those flagstones. I am still
full of whispers,
like a dry, empty shell.

(Rethymno, 2016)

Still running

to John Burnside

The runners of thirty years ago

still keep on running,

only now indoors, on treadmills

and bikes fixed to the floor. I can see them trampling,

as I walk past the gyms in the city.

Their tracks abrupt, directed at

blank window panes. They keep

on trampling. Confined within buildings,

the huge hollow spaceships, powered

by pedals - any time now

they will all take off,

like flocks of gigantic migrant rooks

over our cities.

(Durham, 2016)

Humility and ecdysis

The gift of the paternal

inheritance: jobs like fatal illness, that grab

by the throat. That we slowly die of, to become free.

Yersinia pestis, rank, excel, commute

by train,

by plane,

by car,

by asphyxia.

Kronos was called,

he must

maintain order in the face

of Heaven and Earth.

He must

sterilize all that goes bad. All that rots.

(out of the wound love gushes)

(out of the wound love bleeds)

A crack in the sky, like Christ’s shattered flesh,

do you hear the drumbeat? The rhythm

in the walls.

(out of the wound love pours)

(out of the wound love overflows)

The heart has no choice.

(Sheffield, 2016)

Modern ALbatross

Barreleye fish,

living near the depths where

light turns to blackness,

have transparent heads.

Even in perfect darkness

they are able to see,

straight ahead, upwards, downwards,

by moving their eyes

around in their head.

Taken up to the surface,

they fail to impress:

they decompress

and

their heads explode.

(Sheffield, 2016)

Undercurrents

I dreamed of watching, together

with a blond childhood friend,

a train to Morocco passing by.

Its massive body was slowly crashing

through a small, modest room with net curtains.

Then it rolled away and the room

regathered, a gentle wind

in the curtains. A framed

calendar picture on the wall.

When I got up I found

Muninn’s black feather

on my bathroom sink,

a book lying face down

on the shelf. Everything

is riven now, even the clouds

are undecided. Only weeping and wine give

something like an afterimage of solace, fading

into the body; not really there, a hallucination

of relief. Everything is riven,

and God’s own little lockpick

has been called for.

Feel the bones within you taking flight -

this is just

the beginning.

(Sheffield, 2016)

Power, all around

That layer of dream which is like the abyssal

zone of the ocean, darker than space,

where all is one with gravity. There

I am a transparent tube.

To wake up shatters lungs,

makes heart rattle, one comes up with

body all wrecked with pain. Nothing

can be brought up, no name, no language,

no story, resurfacing is possible when naked

inside.

The likeness of cause and effect, the calm of the facts

cannot fool us, not now, not any more.

Something has burst. Tubular roots snap and fill

veins and stars with a pulse.

Skin, so thin.

I mistook my feet for roses and snakes,

walked away with bare, crooked gait.

(Sheffield, 2016)

Transparency

I am too old, too young,

too woman, too androgyne,

too straight, too gay, too

excessive,

too wise, too clueless, we are

too slow, too love,  

too soft, too sore. Too

lacking,

too failing

to follow standards

to

irrelevance.

(Sheffield, 2016)

To Leonard Cohen

Goodbye, beautiful Elder,

so good of you to have walked

nearby, if always

one step removed.

Today I

woke up again

to a skyfull of doves, with

a gift of wisdom

on my pillow.

Time

is like air - whatever

we breathe in, we become

a part of. But not

the other way round: things become

real only when

drawn in by the very last.

Irredeemable passing

invites a return.

So here's to

very mortal poets.

(Tattershall/Boston, 2016)

Great again

Gray linoleum land

covered with thick,

sticky film. Buildings,

boarded up alongside

the tents of the homeless,

black tears on brick walls,

a feast

of stark camera necks, "surfaces

may be slippery".

Train filled with

smell welling up

from the toilet.

This is not austerity,

this is overflow.

It's what trickles down.

(Leeds/Sheffield, 2016)

The Mr. Brainwash life philosophy

In a time and place

I aim my camera

at what makes it possible to breathe.

Not art. Not meditation.

Just one-breath jailbreak.

(Leeds, 2016)

Self-guided tours

Self-guided tours in unloved spaces,

exhaling chill of the timeless order.

Makeithappen. Exciting. Excel. End

of history blowing cold in the air.

Synthetic plants in plastic pots,

in the corner

a plasma TV, hectic, by itself.

Folders scattered like petals.

Welcome,

we are delighted that you

have chosen us.

(Stockton, 2016)

Burghead

Winds are born as lithe, compact bodies,

brought forth with a scream into this world.

The fisherman’s well is empty now,

water spirits gone, no translator

for the watcher of skies. A thousand prophecies

unresolved: it could be the tongue of the heavens

or just an old murmur, repeated, again and again.

This is a place where things long to be found

but stay suspended between sea and rock,

thrice as uncertain, thrice as newborn. One

of the so unusual places

where no soul ever

gets lost.

(Sheffield, 2016)

Whiter shade

The whiteness of paper and hands

before the music comes on, the time

of prophecies gone awry,

now coming together in a murmur,

leaving behind no ghosts, no echo, no song.

If everything keeps coming back, stitched together

by a patient thread of gravity, it is also true

that each time things lose some of their heat,

each time they come back colder.

The lights have long been

turned out. There is no

virtue in winter. This is it: the end.

Everything remains, all is stillness.

We can take with us

nothing, only

all that we love.

(Sheffield, 2016)

A ride through the material world

Pick up your mat and walk. See:

everything is poetry. Clouds,

people talking about the Black Death

on the train. More clouds. The rumble of rails,

conductor drawing face with rolling eyes

on ticket. He smiles up his cheek. All is swift but

inconclusive. All is a matter

of heart.

(Stockton, 2016)

New Abraham

He thought he heard

God calling, so he went up the hill

and he swallowed the stone.

His liver moved aside,

making place. Stars embraced him,

heaven’s amniotic

fluid. And he stood still

for seven years. But no one came

to claim him. He had mistaken

his own groan for the voice of God.

One day things shifted,

something in him cracked, he threw up the stone -

they embraced.

(Durham, 2016)

Through a glass

Sometimes the mirror is a lake,

my face - a rippled surface, and the stone

a mystery. Clouds upon clouds,

the horizon has turned

the other cheek. Whatever comes fast

is not worth having,

some buildings and trees just keep rushing by.

But sometimes the train stops and

eyes meet the headlights of a car,

standing at the crossing, never to forget.

Barely seventeen, gazing into the unseen eyes

of the car’s driver, brother, sister, God,

a bottle of cheap wine

beside me, my friend meeting art

in the dimmed light of the carriage.

Lines are moving, we all know that, even

parallel lines sometimes

cross, between

Heaven and Earth.

The train goes on, and I am at a loss

for words, but I know

they will come, so I hold my breath.

Sometimes nothing comes up, and sometimes

the mirror intersects

with someone else’s Cosmos.

(Sheffield, 2016)

Resurfacing

Some time ago I stopped dreaming

of winter. Now my dreams

are of waking up

and of sleeplessness.

In one I am allowed inside my childhood home

together with a small

group of Japanese tourists,

we take photos of some old things.

I ask the new owners:

if there is anything you'd throw out,

please consider giving

it to me, instead.

But they keep everything, even

a pile of old train tickets

made of brown, solid cardboard.

They offer only a candy wrapper. Not a big

deal. But I get a stroll

in the house. Even the attic,

where all the winter clothes

are kept in summer. It smells,

as always, of Christmas

night Mass

and nuts.

(Leeds, 2016)

Make no bones

On the day my mobile phone

connected directly to the Galaxy,

and started receiving

messages, though it was out of range,

a thick veil covered the city

and I met a sad man, asking

directions. He introduced himself as

astronomer, looking for his class.

We were dozens of kilometres

from campus. Spring was still

a possibility, distant but bold. The world

spat out venom under its

breath. I wish I had

told him the truth: per aspera

ad astra, but right then

stars descended on us

like a murder of

haphazard crows.

(Stockton, 2016)

The winter fair

A poem is the surrounding space

cast in thought, but without

the thinker. A complete skin left to try on:

a light that can be seen only

in peripheral vision,

leaving an aftertaste of cinnamon

and a slight suggestion of wormwood.

A muffled blackness of night,

kneaded into a soft

vibrant pulp,

soothing to the palate.

Lightly, it enfolds a stall

half-digested, semi-solid

in between heartbeats,

then, retreats back into the

throat. Just like a song

pushing through, up to the

surface. A bell rings:

someone, somewhere

has been forgiven.

(Warszawa, 2016)

Iceland

Icelandic Earth: young and fearsome,

Like Jim and Janis and

Cyprus-blue sky

snow ellipsed by lava.

Here She does not play pretend,

no false reassuring:

that the solid is real

and no monsters are

prowling the woods.

Black forest on both

sides of the road

is imaginary. The wolf

in the sky is real.

The passerby the only

border

between them.

(Egilstad, 2016)

Like silence

Like silence before storm,

like darkness before dawn,

like business before pleasure,

like function before form,

like coffee before road,

like age before beauty,

like think before talk,

like cart before horse,

like cry before hurt,

like pride before fall,

like pearls before swine,

like dust before die,

so comes

poetry before revolution.

(Höfn/Reykjavik, 2016)

Nobody is born a prophet

His hands are tied,

he listens at doors

and hears even more

(much more)

than desire.

He is the modern

lover of Apollo,

sensual, watching;

the doors -

he knows

- will get absolved.

The fountains are silent

but he learned the pulse

by heart,

by blood,

by medulla.

Voiceless. Yes,

he has been there all the time.

It is we who were

deaf and absent.

(Sheffield, 2017)

Niebo nad Europą

Kto patrzy w niebo

ten zobaczy anioły

przez chwilę,

przez mgnienie, zanim

stopy

spłaszczą  się jak węże i wiatr runie w dół.

Leży leży jak długi

człowiek

w poprzek drogi,

jak igła kompasu,

a nad nim niebo gwiaździste,

a pod nim Ziemi sól.

(Sheffield, 2017)

2017

It’s Thursday night and minus one,

the city is crawling one breath closer

towards the hell I never saw, only

walked in its footsteps, again and again.

The city of war: people wrapped up in quilts

in the streets of my city,

this good city, city with a heart.

He said: I have a dream, it’s of a

hot bath and a warm bed, you know.

There was nothing heroic

about him, not at all.

The lights are out, the music’s over,

a feast of friends, spare change, and foam.

He held a pink

baby blanket over his arm,

like a happy, frivolous toga.

Side by side, man beside man,

army of urban soldiers,

loyal till the end.

I stared into the void

and the void glowered back.

It had the eye of hope,

mercy, and faith.

(Sheffield, 2017)

Lamentation

King Lear is dead

but miracles are still

likely to come.

The long march has halted,

the heart has fallen out

of the mouth of the city

and lies, like a small bloody animal,

at the crack of the curb.

Miracles are still possible.

Rain is falling on the homeless’

tent city. Should we weep now,

or have we missed the cue

long ago?

The King’s crown of weeds

has been tossed in the air

like a bride’s flower wreath.

He opens his eyes,

no dreams

want to come.

The tide rises, the tide falls like breath.

Miracles

are still likely.

(Sheffield, 2017)

Ceremonies of spring

My grandmother kept all the summer clothes

in a wardrobe in the attic. Through winter

they absorbed the cold and stillness

of the unused space. In April she used to

take them out to catch some air before they

were worn. Windows opened wide -

a ceremony of spring, a recurring liturgy

of seasons. My grandmother always wore

the grey coat to Easter Mass. It smelled

of naphthalene, the smell of darkness and

the Easter church. Each year she said how unusually

chilly it was that particular year.

I knew the coats held the mystery

of spring and resurrection. When

she died the wardrobe was carried

down the stairs and placed in a dark,

enclosed space, doors folded round

its cavernous stomach.

I don’t believe spring ever really came back since,

even if it tends to get warmer

in April.

(Sheffield, 4/2/2017)

Lupercalia

It’s been days and weeks

and I haven’t felt like crying.

Tears won't coagulate,

and there a ladder in my throat.

It’s become something

of a beautiful duty:

an eye for an eye,

orbit for orbit,

and dust for dust.

This is no time for teeth

to crumble,

no time for mercy

of despair.

And if I howl, please tremble with me,

please embrace me!

It is because

I’m pure darkness.

I’ve come back a wolf.

(Sheffield, 2017)

Emil Lindells vag

When we lived by the lake,

side by side with the old

mental hospital we heard

the story of the man

who one day took a run up

along the corridor, dashed

forward, with his head bent down,

and smashed his skull

full speed, against the ribs

of an off-white hospital radiator.

The bone split and he saw

the light.

I keep dreaming of him, waiting

in the place of blood,

but I know that, with firmness,

there will be good fortune.

(Sheffield, 2017)

What would saint Valentine say

In Pink Mushroom lane

people kiss like crazy, cats

sit on roofs, as it should be.

Poets run with it.

The train is announced and it takes you to

the island of Utopia.

All other destinations

have been cancelled due to

signal failure.

You may be pleased to learn,

that the catering was trapped

at Reading, we apologize.

You know they don’t mean it,

but you dance dance dance,

more incarnate than ever.

After all, the Earth has been

transubstantiated.

Yes, the whole planet.

And we.

In

Pink Mushroom lane.

(Sheffield, 2017)

Static on the line

Their eyes were closed

and they stood

in line. In the dream

there is no suggestion

of a purpose,

just the indispensable.

Like in a 20th century

painting. The last

they knew was

hunger. It was in the eyes.

A weight that opens

the doors.

(Alicante, 2017)

Figs from thistles

There is a tree that grows

under the river.

My right arm is torn

and the blackbird sings loud,

louder than the roar

of the trains.

Carriage after carriage

cutting obliquely through

the glistening cold.

The landscape does not

give birth, not anymore,

not for a long time.

My right arm is torn

and there is a flood wave

coming through

security.

Nothing is delivered,

nothing forlorn.

(Durham, 2017)

Red

Blood in the sky,

blood on the pulse,

music and clouds

today:

all red.

Winds whisper

to the beads of dust,

reciting sorrowful mysteries.

They are all

the holy family, millions of them,

the saints of Syria,

their feet

carry

the weight of the Earth.

Seas and shifting sands,

dark matter flowing

in the veins of the world,

flushing out dreams,

all blood,

all red.

(Durham, 2017)

The song of the evil twin

There is a brass orchestra

playing in my thumb,

and all the way through

to the other side,

where something big

is happening.

But I don’t know what.

The plaintive trumpet,

the saxophone, all

drenched in the starry night.

A storm of feathers

obscures the view, or

someone would have

known these are the times

of particular beauty,

something like home.

They told us not to walk

this way, this path

leads nowhere and

the river has run dry -

instead of water: trumpets

and quicksand.

Verses turn in on

themselves, like

teeth growing inwards.

The soothsayer was wrong.

There was no danger

ahead.

There was nothing at all.

(Stratford-upon-Avon, 2017)

Postcard from Mare Nubium Hotel & Spa

We played astronauts

landing on the Moon,

many small steps,

and the ground was soft

to jump off and forth.

The Moon is, you see,

like a giant mushroom:

one side makes you bigger,

and the other is dark,

you can take off the gear and

inhale the breeze.

No one sees.

We’ve been there so many times,

we would know how to find

the places one day,

when we grew up and

took a rocket

up, to the holiday spa,

or else, dream our way

back again.

(Stratford-upon-Avon, 2017)

Definition of a poet

A poet is a kosmonaut.
Still going places.
All the way.
Dreaming of fire and of kisses.
Knowing how to take off.
The stratosphere is cold.
But pink.
Small step, small world.
Poetry is not a rocket science.

(Sheffield, 2017)

A fisherman's call

I am the wounded king.
I died for no cause.
It hurts to be dead.

My sons and my daughters

fight for my bones.

But the blood is not mine.

It's all theirs.

It hurts to be dead.

The land is a grave.

Something like sanctuary.

Something like a skin.

I’ve broken my staff.

But I’m keeping my coat.

The night is too cold to dream.

The night is a wound.

All is quiet now.

(Sheffield, 2017)

City Sufi Dancer

driving yesterday,

stopped to let her cross

she walked so lightly,

dancing to the music

I was listening to

(Warszawa, 2017)

Madonna Niefrasobliwa

Widziałam Madonnę w autobusie.

Nie była frasobliwa -

uśmiechnęła się do mnie.

Potem autobus odjechał

w stronę Okęcia

i światy znów

rozplątały się.

(Warszawa, 2017)

Ona

Między nocą a świtem

czarna sylwetka

powoli

idzie ulicą w dal.

Ona już wie,

że grób jest pusty,

że narodzony z Ziemi

tym razem

przybrał jej ciało.

(Warszawa, 2017)

 From a dreamspace

Dreaming light:

going back

to discarded places and bodies.

Floor strewn with things:

molts, insects' legs. Rustling

cupboards, delicate suggestions

of something sprouting:

maybe mold, maybe second chances.

Letters keep coming,

filled with the

borderline knowledge

of what could have been.

One step too far -

and the darkness opens,

turns trespassers inside out.

There: the enlightened.

Here: the raving mad.

(Sheffield, 2016)

Crossroads

Frost at the end of the park

lays down its head

like a wounded dog.

All the while

stars keep buzzing,

celestial bodies turn

in their sleep.

There is a force that

draws them together

and it runs right

through the mind.

Even if not much more than that,

the human mind is a string

that plays

music of the spheres,

stronger than distance,

even stronger than sense.

And so it may be:

the stars and the frost -

lovers forever.

(Sheffield, 2017)

Closer

Splinters of light

fall through the filters,

dreams circulate

in the bloodstream

of the world.

Sometimes - wounds open,

shapes bleed through.

I love the light,

I said,

and then I saw the Moon

waiting, patient,

at both ends

of the tunnel.

(Sheffield, 2017)

The broken

Suddenly wearing

the face of a character

in a children's book,

a tale of two bears.

And how the smell-tract

sometimes falls

out of sync

with the rest, and it

spills out stories

belonging elsewhere.

Tapped lightly:

summer and a celebration,

the chill that lingers on

but the hand is tired.

(Sheffield, 2017)

Spring comes

Spring comes

in mysterious ways.

At times as liberation,

the surfacing of truth.

Sometimes an explosion,

above and so below,

in a wild leap of faith.

Now and then it roars

like thunder,

or love.

And sometimes it sneaks in,

smooth,

like betrayal.

Knock and you will wake

her dreaming.

(Sheffield, 2017)

End times festival

Stars fall down

from heaven

like manna,

they come down

like fireworks.

A rumble, a blitz,

a tsunami of stars.

At the end of the day,

wishes

keep coming true.

(Halifax, 2017)

8 June 2017

Fever has broken, small

shells fall out from the space

between windows. I saw the Grail

in the sky. People were

pointing at it from the train.

It was overflowing

under grey clouds.

White lambs were grazing

In the field - they looked like a lawn

blooming with clover.

I met one like me

in the London underground:

we talked, we laughed, it was good.

No bridge yet,

but there was sound

of flutter.

(Sheffield, 2017)

Łagodność kłapie

Kraciasta torba targana wiatrem

rozdziawia paszczę przy drodze.

Jadą, jada samochody.

Torba, z natury łagodna, z bezgłośną furią

miota się, kłapie,

obszczekuje.

(Sheffield, 2017)

Abundance

Everything is love

and every song is a love song: the street,

the empty bottle, the rain, the scar,

the hungry dog. The straw, the stabbing

hand, the infinite sadness of vinyl.

Failing, letting down,

reaching out. The litany of trying.

I dreamed of green fields and

people long ago, of

trees and stones, wars, clouds,

and longing. Underneath

it all runs a lovesong, kinder and

wilder than anything.

All is love. All is uncalled for,

unconditional.

(Sheffield, 2017)

A complete overhaul to its appearance

I lack words so I collected words that were shed.

All of them

shed.

For the people of Grenfell Tower.

Please tell the people in Damascus that they were loved,

tell the people we love them.

Muhammed, Omar’s brother,

Five-year-old Isaac,

Khadija Saye, artist,

Mariem, with the yellow sunflower,

Abdel, who called his sons,

Lovely smiling Sheila, 84,

Jessica, she would have been very scared, has anyone seen Jessica?

Tell the people we love them.

We just hope that they will find him.

It's been a real journey, tears shed, highs and lows,

but mama,

I'm an artist exhibiting at the Venice Biennale!

Fire resistant cladding would have cost 5000 pounds.

Fire resistant panels for L24 per square metre,

a L2 increase on the standard.

All of these people are homeless.

A complete

overhaul to its appearance.

We are the same as those people.

It could easily have been us.

I'm a 50 year old woman with a good income. 

But I swear to God, if this outrage caused a riot,

I'm fucking joining.

Fuck the media, fuck the mainstream!

I couldn’t speak to residents

because of security concerns.

What I am now absolutely focused on

is ensuring we get that support on the ground.

An abdication of responsibility. 

An abdication of responsibility. 

An abdication of responsibility. 

I want there to be a revolution in this country.

(Sheffield, 2017) 

Father's Day

For my paternal grandfather Stanisław

The father of my father

dreamed of keeping bees

and of getting away, up North,

where everything was unfamiliar

and a man could have as many friends

as bees, all around him.

(Copenhagen, 2017)

Dreaming Jan, my maternal grandfather

The green room opens. A table

and some chairs.

That is all.

The light is its own shadow

and there is a

suggestion of a window

opening to a garden

full of phlox and wild

strawberries. I can hear

him whistling to the doves,

I know that they always

descend.

He feeds them and then,

with his beautiful craftsman's

hands,

carefully lights a cigarette

(no filter). I know

everything is going to be allright.

The green room is the closest I can come

to earth, apple trees,

grinding wheels,

and God.

(Copenhagen, 2017)

 Wszystko

Odzyskać wszystko: szałwię,

Pnie jabłoni, bielone na wiosnę,

Spadające lichy,

Korbkę studni, szpachelki,

Klapcążki, konewkę,

Kształt szpary w chodniku,

Zapach pomidorów podlewanych szlauchem,

Mlecze, śniący orzech, huśtawkę

Z szczebelkami,

Ale, przede wszystkim, porządek porzeczek,

Czerwonych, białych i mocno-kawowych.

To jest bardzo ważne, bo od tego

Zależy początek i koniec.

Tak jak dwa buty.

Założyć je, wrócić.

(Warszawa, 2017)

Zbuk

Na niebie stłuczone

jajo feniksa.

Strzaskany ptasi zarodek

z dziobem większym niż reszta ciała.

A nad nim -

ciężko wirują grudki nieba.

Pod nim -

wietrzny ul

niedopełnionych snów.

(Sheffield, 2017)

Falling

The body is a membrane

between two spaces.

The senses face one

but the other rests hidden,

comes up in dreams,

in madness, and pain.

Being here is kind of music,

a kind of tickling. As I sat

in the theatre, I was taken

far up, my sinuses fluttered,

and I came down with

a roaring earache.

There is always a landing.

Gravity is the language

of maternal love, it holds

things together.

All else may fail,

but objects still fall,

accelerate,

everything falls

together,

in love.

(Sheffield, 2017)

Schody

Raz do roku na schody wylegały

latające mrówki,

pijane nagłym dodatkowym wymiarem.

Trzepotały bez strachu,

bez kierunku, wyzwolone

z cienia,

leciały wprost na nas.

Następnego dnia zmiatałyśmy kupki skrzydlatych truchełek

i wrzucałyśmy do ognia pod blachę.

(Stratford-upon-Avon, 2017)

Pay slip

Pay as you go

Pay as you sit

Pay as you shit

Pay as you dream

Pay as you are

Pay as you stumble

Pay as you rise up

Pay attention,

Pay them back

Like they paid you.

(Sheffield, 2017)

Lipiec 2017

Uwielbiam Warszawę

A szczególnie

te letnie spacery Krakowskim Przedmieściem

Mazowsze w lecie pachnie lotnym piaskiem

i całkiem

niedaleko do nas jaskółkom

W taki czas

jak jeść lody to śmietankowe

a jak nosić koszule

to tylko czerwone

Taki lipiec w tym roku

(Warszawa, 2017)

Mephistopheles was downsized and his job was outsourced

Be a success,

unconditionally,

be best!

Your choice!

This is the new

categorical imperative.

Everybody must be an artist.

Everybody must be

a world class famous professor.

Only minus the suffering -

that's a complete no-no.

This is the new

non-elitist

talent management experience.

Afterwards you may

fill in a customer

satisfaction

survey.

Welcome to

project life as a loveless marriage.

(Barumini, 2017)

Blue

The end spills out,

loses focus.

Unbound,

everything turns blue.

Sea and sky - blue,

cornflowers in August - blue,

veins through skin - blue,

life and death - blue.

Breath by breath,

tone by tone,

dust shooting out

for the stars.

(Olbia, 2017)

Railway scales

A touch of crimson,

not yet tone, just a sunset

and a window pane.

(Sheffield, 2017)

Connecting train, 1979

Rustle

of frost

setting

on bone.

Sore bluntness

of the early train.

A swig of winter.

This is

all there is:

cigarettes and

the improbable heart

flirting with

Cosmos.

To and fro,

out of order.

Out of place:

the bitter

wake

of the flow

within.

(Burghley, 2017)

Jan

As I grow older

the mirror ceases

to be a surface

and focuses

inward.

More and more

often I come close

to catching the look

that I miss so much.

A sky blue

Smile

Slightly

up and beyond.

(Łódź, 2017)

Det regnar igen

Regn är som

hemkomst. Trots allt

är vi främst havsdjur,

och bara dels tvafota fyrfotingar.

När det regnar

blir vi barn igen,

sma grodorna,

med svans

och framtid.

Även om

vi förhastat oss,

ilat bort.

Som krigare.

Men när det regnar

är kärleken

närapa skinnet.

(Łódź, 2017)

Home

Sand coloured sky

Hovered

over flat land.

I walked straight ahead.

And then

Earth attracted me

and I fell,

my body thrust

against hers,

5.97 sextillion tons

right into my arms.

(Warszawa, 2017)

Loty

W górze ptaki lecą na południe,

w dole liście kołują na północ.

Z dołu w górę zyzgakiem wzbija się foliowa torba.

(Warszawa, 2017)

Spełniciel

W samotności prawie równej Bogu

węszy, wietrzy sny,

zjawia się na krok przed aniołem.

Lekko dotyka ramienia,

ale wzrok ma ssący,

z ust płynie słodkie,

duszące powietrze.

Potem zdziera ci z pleców świat.

Płaszcz nie płaszcz,

Graal nie Graal -

wszystko przepełnia

swoim kałem.

Słowa zrozumiałe, ale związek między nimi

niepojęty. Nie "i”, "ale”, "tak”, "nie”,

zawsze "zamiast zamiast”.

Ziemia go ni ziębi ni parzy.

Diabellein znaczy dzielić.

Nic innego nie umie.

(Sheffield, 2017)

work in progress

So little time,

such relentlessness:

the abused nouns,

subjectless sentences,

tense tenseless verbs.

Verse crammed into tables.

Shirtless and cloakless,

we have nothing to lose

but our time.

Incessant fizzy buzz in the background,

we are all ears now,

we are all going deaf.

(Barnard Castle, 2017)

Jesień

Jesień w tym roku taka przejrzysta -

jak na dłoni widać

oba krańce świata.

(Sheffield, 2017)

The North

Mouthful of sorrow, the names of the hills -

not in vain. And here she comes,

wearing her crown of dust.

The people from pit towns

still walking, but autumn is glorious

this year. The year of remembrance,

clearer than anything has been

for decades.

The mystical

Body

of the past.

Not in vain,

nothing in vain.

If people think her an angel

it is the black that has settled

and the silence has stretched -

scar tissue and concrete.

(Quarry Bank, 2017)

Sheffield station. Autumn afternoon

Black on black,

sustain pedal on, all the way.

Big starry windows.

One listener, but fine,

his yellow socks

up on trouserlegs.

His hands in the air,

beard in rapture, plastic bag

yawns on the floor.

People in and through,

must make a living, take part,

reluctantly in what they hate;

some might have danced,

some mourned.

All the petals have fallen

a long time ago.

(Sheffield, 2017)

Malmö. Tillbaka

Himlen i blöt Östersjöfärg,

alltid lite seg,

skärpa som lätt övergar

i frost.

Jag skulle sa lätt kunnat älska dig nu,

Malmö, frusna stad,

som hallit hoppet uppe

alla dessa ar.

Du och jag är, trots allt,

ganska lika varandra:

lite för innanför för att kunna na ut,

lite för utanför för att tro vad som helst.

(Malmö, 2017)

Växjö

November sunrise

Bleak yet magnificent -

One star asterism

(Växjö, 2017)

Karin Boye

Att alltid ge bort sig själv

allra först,

som sten vid foten.

Slänga in sig själv

i den andres hav.

Alltid spela sig själv

i det öppnande draget,

sitta vid vägen med hjärtat

som skal.

Vintern är kall och mörk,

värd en laga.

Snart knoppas träden.

(Göteborg, 2017)

Oneiropeia

Published (2016) by Erbacce Press

The beginning

This world was created

by Kronos, vomiting

stones and gods into being,

rivers, fields, and clouds,

the rainbow,

finally,

himself.

Inside out.

The insides of Kronos

became the blue womb.

The blue skies

around us

(Sheffield, 2014)

Stranger

Awkwardness, blunt space

the oh so familiar sense

of not fitting in

hello strangeness

here I come, enchanted

dissonant

(Sheffield, 2014)

How can it be?

How can it spring

from this nest of givens

The accidental foot, bone,

worldview, the call of duty,

a swift twitch in the bloodstream

Don't be the name

Become the naming

the aiming

the ing

come on, spit it out

(Sheffield, 2014)

Time

The mind lies

at the juncture of worlds.

Some are on the outside

some are within;

they all have the rules

that define them,

that allow us to move

around in them.

Of many

we know

nothing these days,

yet we leave our imprints

in them, waves upon waves.

Erratic swimmers,

choking on depths,

seeking cures for infinity,

while things

stir

in endless

peripheral

vision.

What comes up

to the surface

is froth:

the thing we call time.

(Sheffield, 2014)

The trees

What shall I do?  Both my parents gone.

My mother, the smooth walnut tree,

cut down in her prime.

She who cradled me,

consoled me,

told me stories

that no one can match.

Where shall I go now?

Where shall I go when I hurt,

when I have done something wrong,

when no tears can wash

my eyes clear? I am

alone.

My father, the oak tree

up on the hill,

who taught me that courage is a power of mind

to reach beyond structures,

to think the unthought,

he who taught me to grow.

One day he was struck by lightning,

his roots died slowly.

Now I am alone,

no mother, no father

in this world,

no one to tread before me,

no one to call me child.

So take this my song, my adoptive mother,

black swallow,

take it to weave with it

a nest

in the shadow

of each fallen tree.

(Sheffield, 2014)

Watcher of the skies

Skies roaring with autumn,

the evening rises

slowly, like dust

strewn in my eyes.

Somewhere else, hurricanes

tear at the Moon.

In my solitude

I can clearly hear her

hoarse, muffled voice.

What song is she singing,

what tune so electric

is calling on us: wolves,

lunatics, watchers

of the skies?

(Sheffield, 2014)

Celebration

The point where I celebrate

This is where I celebrate:

both here and there,

yesterday and

tomorrow,

the blue skies of August and the crouching November,

the raptures,

all the tears I have shed,

as the snake sheds its skin,

the misery, the poisons that flowed

from black grisly hearts,

and the love, oh the love!

I am taking it with me

- traveling light I shall take nothing more,

only love -

Every breath, every step

that has brought me here,

to this point,

the point

where I celebrate.

(Sheffield, 2014)

Moon

Blood on the stone steps

full moon floating by

The tyranny of strangeness

washing down the night

Have we ever been this close,

this city and I?

Bone of my bone

stone of my stone

piercing, caustic

love.

(Sheffield, 2014)

Skywalker

Stronger than gravity

stronger than fear

is the runaway dream

of forgiveness

of leaving

it all

behind

starting again

reborn and untied

at once young and old

Oh blessed is the one

who sits on the plane

watching the ground

swirl like a river

Toes travel faster

than trains and tornadoes

Skywalker

I truly am

a legend

(Over Britain, 2014)

Jesus and the beanstalk

My brother Jesus
climbed up the beanstalk
up to the sky.
He spent fifty years
all alone, in a rapture,
it was very cold.
Now he looks down
now he sees
cities
under his feet.
He spreads his broken arms
flies down,

down, down
Here is
where we meet.

(Sheffield, 2014)

The dream about a mountain

I dreamed about climbing

the top of a white

and blue mountain

A voice told me to

lie down, enjoy

despite the biting cold

before everyone else

gets here

This moment

a sculptor

cutting deep

cutting away

(Warszawa, 2014)

Airport dreaming

Awake in an airport

shards float in and out

of the line of vision

Godot never promised

he would come

Hundreds of wheeled suitcases

crashing in

The incessant vomit of attractions

Postcards from anywhere

Swallow anything

then fall down on your knees

in the faithless chapel

These are your own

fingers of ice

like Brutus and Cassius

your repellent reflections

in procession of mirrors

Crowd belching forth

Nothing matters

all is long lost

The cleaner will sing for you

a sad lullaby, leaning

against his big chummy machine

You must look up to the tables

blinking, glittering

waves

of times and places

If you miss the one

then it

all

gets real

(Sheffield, 2014)

Brother

Lightning from above

you, struck

falling

like a ripe apple

right into my hand

poisonous and wild

My ally, my brother

never born to this world

You are he to whom

I am shadow

It is I who is shadow to you
You are the gasp of ice in my stomach

the echo of silence

before words

even happen

Aren’t we faithful universes,

You and I?

(Warszawa, 2014)

July 2014

(for Jadwiga Dziekan-Michalik)

One glorious summer day
my mother turned into a swift.
She then had long ceased to eat,
now she stopped drinking,
she grew light as a bird.
One day, as she looked
up at the sky
the air turned soft as honey -
and she flew.
Right out of the cocoon,
her light, tiny body,
her beautiful face,
her hands.
It all fell away like silk,
like stars.
She never looked back.

(Fier, 2014)

Antidote

The antidote to love

is forgiveness.

A sea cucumber,

That vomits up itself.

In vain trying to contain

the bursting out of itself.

The mind is then stilled.

Like hope.

When there is nothing left,

not even this,

I see you, so human,

Waving, on the other side.

You cannot see me.

Such things happen.

It is time to go,

brother Medicine

(Sheffield, 2014)

Run wolf run

Ora pro nobis

lupus mundi

The world is mumbling

biding its time

Run, wolf, run

howl, pray

no dream is wasted

when time to wake up

Wolf of good counsel

pray for us

prey

(Paris, 2015)

Spirit of '68

I am a prophet
of Imagination,
I come in peace,
I have no ambitions,
only nine billion dreams.

This land is echoless
and the king in dying
in his palace of gold.

I have lost my way.

Please, come and find me,
walk with me.
Dream gravity pulls
everything lightwards.

(Sheffield, 2015)

Kassandra's song

Times of insomnia,
white noise in the bloodstream.
I am a stranger
in a normal world,
piercingly awake.
With no one to call me daughter,
mother, or father,
I'm nobody's sister and nobody's brother.
The day is adrift.
The light has sunk into the earth:
Munin does not return

(Sheffield, 2015)

Habit

The world spinning

only out of habit

Reluctant Zephyrus, a numb Boreas

sweeping London's streets

To sail is necessary

but no port is in sight

just billions of beacons

The birds singing louder

They can be heard

through heavy traffic

The things they say

About redemption

- pity

we do not understand

(Sheffield, 2015)

God

One is still young
who cries
of loneliness

who forgets to eat
from sadness

One is still young
who fears it
may be too late -

I could have loved
each of you,
man, woman, city

There is promise
if one looks for light
into night-time windows

Even when
no invitations
come forth day or night

For what is a bone
in the face of rock

What is a soul
when mountains are shaking
I could have loved you
devil, human,
God.

(Sheffield, 2015)

The T-shirt

Who are you?
asked the man's T-shirt
I don't know
I was someone
yesterday
I am someone
today
and tomorrow
is another thing
altogether

(Sheffield, 2015)

Aurora

Chasing aurora borealis

on the highway to Gdansk

I realize things are

on the brink

of bursting out in whisper

I must try to remember

their names

The journey knows itself

the traveller

is its recurring dream,

the snake without a tail

The night is hollow

in need of consolation

But neither she nor I

can hang on till the end

(Warszawa, 2015)

Hello, summer

Hello summer,

will you marry me?

Will you stay,

will you be glorious?

Honeylight, fragrant

shadows, sparrows' bacchanalia,

and rivers of asphalt

under my feet -

All this you give me

and yet

you act

as if you do not

know me at all?

Please

don't go away

not yet.

Be glorious.

(Sheffield, 2015)

The revolution

The revolution
will not be televised
It will be sung and howled,
it will be danced,
on rooftops,
bled in the streets,
it will turn bombers
into butterflies.
It will be dreamed
and dreamed again,
until it bursts alive

(Epidauris, 2015)

Rrogozhine

We arrive by noon

red mud lending

us Golem’s legs

The host, slightly drunk

and his spindly wife

cleaning steps, Zen-like

over a giant broom

The town centre

two hours’ walk behind us

with huge empty buildings

made of money and glass,

with some scabby donkeys,

roadside watermelons

an placated rails

This is the heart of the countryside

or, rather, its liver,

immobile,

certain to regenerate

Small tawny dogs

sniffing for news in the backyard

And then:

a roar cutting through the dust

the huge TV screen rocking with trumpets

announcing the glory

of one football team, somewhere,

and of kingdom come.

(Sheffield, 2015)

Bob D.

One night in late November

there was an angel
hanging around, smoking
outside my window.
City below,
full moon up on the hill.
It's alright,
he said,
I'm a Bob Dylan song.

(Sheffield, 2015)

Medusa

one day
the temple
dimmed:

the wise one she's been pursuing all those years
does neither care nor listen; will not
notice her gone

such loneliness,
self-possessed and foolish,
the fig leaf from before the Big Bang

absence to absence,
make a perfect shield
a minute's silence for nothing -
that is all.

(Sheffield, 2016)

Cold

I dreamed of watching the moon

from my window in Warsaw.

I was amazed

when I saw:

it was a huge ice-cream in a cone.

I took a photo of it

with my mobile phone.

The one that takes long sideways pictures.
Then it grew ice cold.
Huge -

the ice-cream was.

(Sheffield, 2016)

Professor A.Z.

(1937-2015)

He said: until disproved

we are immortal;

one day, someone

will end up not dying.

He said: I don’t go to funerals,

but I promise

I shall go to my own.

He said he was a staunch believer

in changing his mind.

(Sheffield, 2016)

Fizz

I dreamed the music

of the peace of the world.

It held on to my memory

for a while, upon awakening,

then,

it dissolved

in my body

(Sheffield, 2016)

Midday train

Sister in grace,

when I see you on the platform,

halfway between, as I am

on the train,

you smile

right through me.

Your smile tickles

my throat.

Then I see a heron, half asleep

in the same

borderland.

(Sheffield, 2016)

Ides of March

There's a suggestion of a smell of spring.

Not quite of blossom, fresh

sprouting; rather, a premonition

enclosed in the response

of earth to the step,

the way the dust stirs

the breath,

the afterimages in the shape of white swirls

formed by the tang

of sunshine.

Yes, it can happen.

Redemption and revolution

(Kraków, 2016)

Return

The Earth is not our sister

and she is not dying.

But the chill we can feel is real: she has

ceased to love us.

The breath she is drawing is not

her last. When you wake up just before dawn

next time, hold yours and listen: how deep it is.

She inhales and her eyes

ale closing.

(Warszawa, 2016)

Grace

As night approaches, winter

comes. This time it comes

as an absence.

Jar open wide,

empty. The seeds

of frost

start rising

by the wayside.

Meanwhile, everything is spoken for.

The treadmill matches music

of the spheres to

your stride.

All has been said and done. Nothing

is left, silence long gone, the rest

is a cackle of cacophonies, not a single crack.

Nothing to offer. Nothing left but

Grace.

(Warszawa, 2016)

Songs of Betrayal

The moon wind is blowing on my balcony,

the sirens are rubbing their

fish tails on the floor that clings

to my ceiling, my concrete

ceiling. I still cannot

bring myself to write in any of my childhood tongues.

Sometimes I wake up from dreams

recited like revelation, in rose hip

language. There was this music filled passage in the

underground station, the old town, Gamla Stan,

on my way back from a concert,

where I was standing in a doorway, a crowd around me,

the jamb pressed against my cheek, oil-paint

off white,

a small step, a wind;

I could have spoken in the tongues of men and angels.

Rosa canina, Rosa dumalis, Rosa glauca,

pray for us, Rosa obtusifolia, Rosa tomentosa, have mercy

on us. May the music

never

     stop.

(Warszawa, 2016)

Mourning is the most radical thing we can do these days

Daedalus lost his head, not his

wings. Master craftsman - I found

the headless body lying

in a street

of Warsaw. It’s spring

and the city

is filled with fragrance,

the sublime

lilac smell of weddings and funerals.

Someone has to bury all those dreams.

The roles we were playing with zeal,

the work, well intentioned, the

dependable guts, the ways

we were good against

the dark background, the hope and the hopefulness

against hope. The ghosts

imprisoned beneath the victor’s tale.

I must

- we need to -

Embrace

his tight, splintered body

fallen, in the kindness of dust.

(Warszawa, 2016)

Ziemiotyczność

Taki dzień

Taki dzień

Prześmigał

przeszumiał przeze mnie

Przed chwilą byłam tu

i nie tu

Jaszczurka bez ogona

Gdy nagle rzeka, nierzeka

i ruszamy w drogę

dziwny wicher targa

struną kręgosłupa

(Warszawa, 2012)

Autobus

Widziałam Madonnę w autobusie.

Niefrasobliwa -

uśmiechnęła się do mnie.

Potem autobus odjechał

w stronę Okęcia

i światy znów

rozplątały się.

(Warszawa, 2017)

Wiatrołap

Ulice ludzie drzewa w rytmie

przelotnym

jaskółczym

Kraciasta torba targana wiatrem

rozdziawia paszczę przy drodze.

Jadą, jadą samochody.

Torba, z natury łagodna, z bezgłośną furią
miota się, kłapie,
obszczekuje.

(Sheffield, 2017)

Loty

W górze ptaki lecą na południe,

w dole liście kołują na północ.

Z dołu w górę zyzgakiem wzbija się foliowa torba.

(Warszawa, 2017)

Tu, tam

Już prawie trzydzieści lat mija

Siedziałam tu i pisałam

O czarnej fali ptaków

Niebo trzydzieści razy

Przegwieździło się, zblakło

Czarne ptaki zmieniły

Trajektorię przelotów

(Warszawa, 2012)

Miasto forever

Miasto - planeta ludzi

tętniące w rytmie człowieka

dyszące basem spalin

dudniące szynogrzmotem

miasto chodnikostope

Miasto - planeta ludzi

człekoształtne; człek

z człekiem się nie zejdzie

chyba że w mieście

w mieście!

Górą miasto!

(Warszawa, 2012)

Dwa razy rzeka

Nie deptać szarości

Iść ulicami

trzymać się ściany

ściana jest szorstka

Szumi sąk pod chodnikiem

między płytami

mruczy, dusi.

Nie brać szarości

nadaremno

nie szargać siatki

nie brzmieć przed czasem

Korzenie drzew

stlił beton

szaro-gęsi za morzem

Dwumruk przed startem

rozdzwonienie pociągów

Nie grać, nie kucać

Już proch wieczorny

skroplony, cierpki

i przenajświętszy blask floksów nocą

To czas, to czas

podlewania pomidorów

To punkt -

cios

wieczności

(Warszawa, 2012)

Drzewo wrześniowe

Drzewo

Drzewo, drzewo wrześniowe,

Drzewo rozptaszone

Za nim skrada się słońce,

mruczy liściom zaklęcia

szczerozielone, solenne,

strąca

na ziemię cienie.

Łatwo zakochać się

wróblim sercem

w zielonym najzieleńszym

(Warszawa, 2013)

Anioły

Rozerwało się niebo,
posypały anioły.
Skrzepłe pióra,
zgiełk krwawy,
strzęp

niebiańskich ciał.

Gloria in excelsis,
a na Ziemi wojny
i miłość,

i proch.

(Warszawa, 2013)

Koszula

Warszawa jest za blisko,

nie jest jak płaszcz,

w którym można

przejść dwie mile.

Warszawa

pasuje każdym załomkiem,

kością wprost o kości,

powietrze ma ten sam ton

co szum zamknięty w moich uszach,

płyty chodnikowe są rewersem

mego

płaskostopia.

- Płaskotopia -

Warszawa to krwawa koszula

na deszczu,

haust tlenu

prosto w tętnicę.

(Warszawa, 2013)

Modlitwy miejskie

Warszawskie okna

nadal można przyłapać na kwiatku, na regale

na lampie

W podwórkach cug

od wojen i siedmiu boleści

do nieba z kapliczką

Płynie w podziemnych żyłach

sen asfaltowego Betel

*

Warszawskie Maryje niebieskie

z podwórek wyległy

suną Marszałkowską

Mijają kafejki

wystawy

metro Centrum

Dokąd idziecie, madonny?

Nie odpowiedziały, gipsowe

krtanie gipsowe usta

milczą

Przeszły nad Wisłę

stoją, patrzą

Gdzie zeszłoroczne śniegi?

Gdzie są wczorajsze deszcze?

Gdzie morze krwi, morze łez, morze wódki?

Miasto kość z kości naszych

Popatrzyły, odeszły

miasto niosą

Hosanna!

Powoli

rozwijają z powrotem

*

Tu miasto

spada w dół

anielskie, diabelskie, z prochu powstałe

Sypie się gzyms

Kruszy krój kostki

Łaski pełne miasto

niech się święci

niech nas ma w swej opiece

O aniołowie, o diabły miasta

na szarych skrzydłach

skrzydłach gołębi

w górę, w dół, w górę nieście nas

gwiazdom

nieście rynsztokom

miastu, w mieście, miastem

przenikniętych

przemiejskich

*

Święta Warszawo

patronko tramwajów

od rana zalana

od rana spracowana

Bez ładu ni składu

błyszcząca wieżowcem

zgrzebna chodnikiem

na wysokościach

łaski pełna

Kostna, ruinna, podchmurna

Dudniąca, boska, ognista

i w ścieżkach jasnych przelistna

prześwietlista

Zmiłuj się nad nami

Módl się za nami

Amen

*

Boczny przechył wieczoru

a pod nogami głębia

skuleni, wracamy do domów

Metro - podziemna kometa

wciąga nas z szarych peronów

bucha w czeluści miasta

A górą wzburzone spaliny

A górą syczące szyny

I rwie tysiąc rzek wielostronnie

I drży tysiąc dróg tysiąckonnie

Co wieczór strumienie miasta

unoszą się a wraz z nimi

płyniemy, płyniemy, płyniemy

pasażerowie zwykłości

*

Lokomotywa nocy

mknie ulicami miasta

mknie kanałami ścieków

mknie przewodami cugów

Jednemu sen czarny niesie

drugiemu nagłe olśnienie

Wlecze ze sobą syreny

ku żółtym obozom szpitali

ku salom bezsennym dusznicy

Wiezie ze sobą przebrzmienia

ku pustym bezdźwięcznym klasom

Noc jak śmierć złączy, zbrata

osiedla trumien kanciastych

w modnych białych łupinach

bloki naftalinowe

i krypty kadzidlane

miasto wymości, wypieści

aż przyjdzie ostrze świtu

- zada

                 ożywczy zgrzyt

(Warszawa, 2012)

Fast Poetry

Swamphaiku

(Vaxjö, 2006)

Full moon over swamp

Lights prickle darkness below

The madhouse glitters

*

The sky

Is up there

Here

- Only mud

Still,

Wading through

Is just about

Possible

*

Snow lies immobile

Around my house, in darkness

Footprints multiply

*

Flag fluttering calmly

Like a tail of a fat cat

Above frosty roof

*

Silent square in white

Black trees protrude and surround

A lonely phonebooth

*

Menu in Danish

An unexpected treat:

Espresso and draft

*

Some cars stand still

Frozen and glimmering quietly

And some move by

*

On the other bank

Lights huddle and waver

Here they just glare

*

Red and white tulips

On my windowsill while outside

There is snow and darkness

*

Yellow house at night

Shadows in the windows

Make an icy lining

Obrazy z bagien

(Vaxjö, 2006)

Księżyc w pełni nad bagnem

Pośrodku światła nakłuwają ciemność

Lśni dom wariatów

*

Niebo

Jest w górze

Tu

Tylko błoto

Jakoś da się

Przejść w bród

*

Śnieg nieruchomo

Leży wokół domu

Mnożą się ślady stóp

*

Flaga powiewa spokojnie

Jak ogon kota

Nad oszronionym dachem

*

Niebieski śnieg i białe niebo

Dzień miększy niż jego ramy

Błaha strona zimy

*

Niektóre auta stoją

Zmarznięte i błyszczą

Inne przejeżdżają obok

*

Na drugim brzegu

Światła przycupnęły

Tu tylko rażą

*

Czerwone i białe tulipany

Na moim oknie

Na zewnątrz śnieg i ciemność

*

Żółty dom w nocy -

Cienie w oknach -

Lodowa podszewka

Warszawska jesień

(Warszawa, 2010)

Gdzie góra, gdzie dół?

Ulewa łączy płynnie

niebo i piekło

*

Zielone lato

zaszumiało, wzleciało

błysło, zniknęło...

*

Zgubiłam lato

Uczciwego znalazcę

czeka nagroda

*

Wrzesień wpadł nagle

Pohulał w ulicach

Chyba pijany?

Zima w mieście

(Warszawa, 2010)

Białe miejskie wąwozy

Między hałdami ludzie

z siatkami w garści suną

Jak do poloneza

*

W hallu przy dużej auli

Postawili choinkę

Wieczór, nikogo nie ma

Mrok pachnie lasem

*

Stoimy w jednym rytmie

Pani w słuchawkach

Inaczej, w swoim własnym

*

Na budowie żurawie

schwytane za nogę

przez mróz

Wiersze uliczne

(Warszawa, 2011)

Człowiek w czarnej kurtce

ogląda wzorzyste krawaty

gładzi wzory, przymierza

wychodzi z gładkim

*

Dwóch mężczyzn dużymi kęsami

Pogryza kebab

Trzeci, odwrócony

Uszy mu się trzęsą

*

Śniło mi się, że pisałam

wiersz o pisaniu wierszy

Zastanawiałam się, szukałam

słów o słowach

*

Pani z komórką w kawiarni

Naprzeciw - druga pani

Z przechyloną głową

Bez ruchu

*

W domu okna jasne i ciemne

Na górnym piętrze sylwetka

Ktoś patrzy przez okno

*

W czterech rogach wagonu siedzimy

Ona, pochylona nad książką

On - czyta nuty; on pisze równania

Ja - piszę

*

Deszcz ukośnie przecina powietrze

Jeden rządek lampek zgasł na krzaku

Szara piana śniegu przy kałuży

Zima robi pauzę

*

Chmury coraz rzadsze

Wznosimy się do góry

W środku szarości

Po słońce

Okolice końca świata

(Warszawa, 2011)

W sklepie grupa manekinów

odśrodkowo stoją gotowi

pęd obcasów skierowany w górę

Wnet wniebowzięcie

*

To samo miejsce

inny obrót Ziemi

W białej filiżance

czarny krąg  kawy

*

Domy oknami do siebie

puszczają zajączki

Powolny przepływ

poezja miasta

Train to Penzance

(2011)

Angel on the train

absentminded, alone

half-asleep by the window

above, a guitar

*

Rumi says music is proof

of a life before birth

the soul remembers and twinkles

with recognition

Visiting London, with Friends

(London, 2011)

Under the tree

a shadow-map

He said: the cross

marks the treasure

(For Kurt Q)

*

Shadows like roots

Connecting people

Never trust someone

Shadowless

Nyponhaiku

(2006-8)

Den gamla eken pa kullen

Sag mig komma och ga

Blev träffad av blixten

Sakta dog rötterna

*

Min polska själ ärvde

Min svenska själs minnen

Men vad gör man med sippor, klippor och frön

I päronträdens land?

*

Barnens sommarskratt i Tessinparken

Nyponbuskar vid vägen till skolan

Solvarma klippor, taget mot Ropsten

Tyg för drömmar

*

Höstens bruna skärpa

Tidig frost pa stationen

Lund, utan det förflutnas gator

Utan framtidens lösning

*

Malmö var ett ekande skepp

Likformigt framat, oavsett

Väder och galaxernas sus

Flytande sammanhang

*

Malmö Latinskola

Där jag teg i tva ar

Inga löften tagna, inga brutna

Inget orden

*

Nattens mörker sken gult

Vinden slet ständigt i stangen

Alla linjer var räta

Bara jag krokig

*

Tre ganger flyttade jag

Fran Sverige, varje gang

Korsade jag den stora sjön

Tredje gangen gillt

*

Svenskan är spraket

Som ligger närmast sorgen

Näst efter flämtning

*

Jag började ljuga om vart jag kom ifran

Blev bjuden pa fester

Hängde med pa taget

Lyckligt skal

*

Ingen tystnad är

Lik svensk tystnad; en kyla

Inne i märgen

*

Inte allt har en mening

Förutom att läsa en bok

Förutom att minnas en ek

Förutom att sörja

*

Växjö är slutet av vägen
Här gar man rakt in i skuggan
Det finns inget annat

*

Pa en av kullarna i Tokaj

Träffar vi en svensk fran Göteborg

"Vad kul att träffa landsmän" säger han

En nyponbuske aterfunnen

Summerglim

(Italy, 2011)

In the canyon of garbage

all roads are more taken

Nothing new under the sun.

Seeing Naples for the second time.

Sierpniowa kawa

(Węgry, 2011)

Kawa czarna, płomienna

krągła cisza po deszczu

kręci się Ziemia, pędzi

gwiazd galaktyka

*

Burza zstąpiła na ziemię

Pod postacią rzeki

Łączą się drogi świata

Wpław

Labirynt

(Warszawa, 2011)

W dole trawy zielone

W górze ptaki niebieskie

Gęba pełna gwiazd

Pożegnanie lata

 *

A haiku should have

5-7-5 syllables

This is not a haiku

*

Today wings are dressed

The albatross safely strides

Along the sidewalk

*

Poeta to dziś

Zawód lub hobby; Muzy

Ćwiczą w siłowni

*

Haiku składa się

Z trzech wierszy: 5-7-5

To nie jest haiku

Coraz ciemniej

(Warszawa, 2011)

Właśnie że jestem

budowniczym, wciąż toczę

kamień węgielny

*

Bezlistne drzewa,

chmury - jesień zatacza

wciąż dalsze kręgi

*

Spinki Ariadny

na schodach

Ja idę w inną stronę

Year of the dragonfly

(Warszawa, 2012)

Jest bardzo zimno

Niebo świetliste, proste

Trzyma za kołnierz

*

Cafe Pineska

Wysuwa się w ulicę

Gdy zapada zmierzch

Return

(Colchester, 2012)

Sitting, night outside

Snow at the door

Silence at heart

Waiting for the revolution

 *

Kiepski poeta

Też się potyka

O swoje skrzydła

Dissolution

(Colchester, March 2012)

Pigs and fishes

Good fortune.

Emptiness hurts

moonlight unmasks.

*

Black windowpane

Darkness is mounting

thick, sickening mass

*

The antidote to hope

Is a black crow taking flight

From within the chest

*

Archangel Uriel, bring us water and wine

To pour out over the darkness

we collide with

The First Circle

(Colchester/ Warszawa/ Colchester, 2012)

Don't let them fool you:

Just like the air

Time is free

*

The soft end of the night

in a village theatre

we celebrate laughter

*

Whatever remains in my mind

After thinking dispels

I write down

*

Drink wine to Omar Khayyam

Drink red to the shadows

Drink white to the light

*

Blade mazowieckie pola

Za oknem mknącego pociągu

Kto dotrze szybciej -

Wiosna czy ja?

*

Fake, fake, fake

is the new holy

Nothing below

*

137

(Colchester, May 2012)

*

Far north and far south
Music that speaks to the migrant
birds in the soul

The source

(Colchester, 2012)

Raw pain at impact

enlightening -

reality hurts

*

Droga

(2012)

Nad Oradeą

Burza chodzi i mruczy

Drapieżny wieczór

(Oradea)

*

Na rynku tumult

Orkiestra dęta bucha

Na dwa puzony

(Pecs)

*

Młodzież brodata

szmatkokwietna, podskoczna

i gra muzyka

( Kisharsány)

*

Lato jest wszędzie

We wzlocie woni floksów

w myśli o zimie

(Villany)

*

Człowiek jak czapla

stąpa, spóźniony, klepki

skrzypią z przyganą

(Villany)

*

W słońcu jest kot-spot

Koty w skupieniu dążą

do oświecenia

(Villany)

*

Wiatr targa domem

słone powietrze pędzi

w stronę białych gór

(Lokva Rogvoznica)

*

Jak prom osiadły

dom na huczącym wietrze

rozbrzmiewa basem

(Lokva Rogvoznica)

*

Znów czas żałoby

w blasku, w dzień, po kamieniu

co nie zapłakał

(Dubrovnik)

*

Brązowa trawa

w głębi zielone góry

chmury schodzą w dół

(Skofja Loka)

*

Ślady na murze

Jak brat strzelał do brata

Jakaż samotność

(Jugoslavija)

*

The walls bearing marks

of when brother killed brother

Such stark loneliness

(Jugoslavija)

*

Miejsce spoza tras

Nosimy je wszyscy w sobie

nie wierząc, że istnieje

(Stanjel)

*

In a lucid dream

we find a whole net of paths

touching but not yet

(Rovinj)

*

Papużka w klatce

Trzy lustra zastępują

jej nierozłączkę

(Pula)

*

Gwiazda jak łza

ściekła po szybie samochodu

piętnaście lat temu - spełnienie marzenia

(Pula)

*

Psychedelic land

The colours shuffled around

in the blinding light

(Istria)

*

Z czerwonej ziemi

wyrasta żółta trawa

w niebieskim ogniu

(Istria)

*

Wjeżdżamy w tunel

mroczny, u jego ujścia

szara mokra mgła

(Maribor)

*

Most Erzsébet híd

rozpięty nad Dunajem

jak giętki szpagat

(Budapeszt)

The End

(Warszawa, 2012)

Jak okulary

nowe, włożone na nos

- ostrzenie świata

*

Sen o spadaniu

Kosmiczny pęd windą w dół

Wąż zmienia skórę

*

Liście matowe

obracane na wietrze

Rewers jesieni

*

Rano kałuże

Wtem pośród żółtych liści

Nagłe skrzydlenie

*

Letnia ulewa

w październikowy wieczór

Płynę tramwajem

*

Październik, szaro

przy Nowym Świecie w drzewie

majowy świergot

*

Dzisiaj w Warszawie

słońce, ciepło, otwarto

Dreptak Mirona

*

Plac Zbawiciela

kręci się wokół osi

- Koło Fortuny?

*

W oknie wieczorem

samoloty mrugają

do mnie a propos

*

November dusk is

a James Turrell experience

the last but one shade

*

Jesień w Warszawie

jest turrellowska, kolor

ma przedostatni

*

Darkening

of the light

Closer

and closer

changing sides

Now I am it and it is me; it is

Not

*

Between the wolf and the dog

- the hour when the city channels

animal spirits

The New Year

(Toruń-Warszawa-Londyn, 2013)

City gone snowblind

streets sliding apart

the centre is lost

*

Stars swirling

in the cosmic wind

They carry stowaway worlds

*

Prosto w spiczaste niebo

podmiejskie psy wyszczekują

swoje marzenia

*

Wtem ulicami

buchnął strumień roztopów

Noc pachnie wiosną

*

Nad Okopową

błyskawice tramwaju

- Zeus uliczny

*

Trzy miesiące temu
zostawiłam na Krakowskim słońce
Dziś po nie wróciłam - czekało

*

Słońce w kałużach,

wiatr rozplata gałęzie.

Wiosna daje już na zapowiedzi

*

Landing in rainbow

A psychedelic descent

towards gray London

Snakepath

(Sheffield-Durham-Warsaw, 2013)

Rain, rain rain away

the pavement stones, the quayside

resurfacing depths

*

Goodbye, Colchester
small town with big Roman soul
Not home but dreaming

*

Angels in Sheffield

almost visible against

the backlit highstreet

*

The last in the box

the deadliest

before the bottom

*

One more umbrella
tried to take flight and fluttered
dying, like a swan

*

That silent April

the week with empty blue skies

under the volcano

(April 2010)

*

Green grass, piercing wind
The suspense of English spring -
will it rain again?

*

Krzyk samochodów
po deszczu upojny

haust Warszawy

*

Of the hills

(Sheffield, 2013)

Clouds wrapping tightly
the seven hills of Sheffield
or else they crumble

*

Chimneys in green fields
slow smoke mixed with clouds
- Northern poetics

*

Vulcan's city
dreaming dreams of steel
yet so soft at heart

*

Like a wink, the Moon
high in the blue sunlit sky
Reverse insomnia

*

Electric twitter
- trams below the chestnutline -
toes all aflutter

*

Strange rituals

(St. Andrews - Warsaw, 2013)

Postój w Hadesie
Nagle niebo zamknięte
Odłamki z głębin

*

Lady in black
crying her eyes out in
Waterstone's bookstore

*

Strange rituals on
the beach, smoke rises
Welcome, aggregation!

*

Anielskie pióro
znalezione na drodze
jeszcze słychać szum

*

Love is the only
impact worth making
an effort

*

W jesieni - otchłań;

bez światła, bez czasu, ćmi...

Ja, zza zasłony.

Fall and elsewhere

(Warszawa/ Sheffield, 2014)

I see angels and strange stars
outside my window
dreams from some other planet
closing in

*

Przeczucie wiosny
za plecami, gdy siedzę
z książką, tęskniąca

*

Skrzydło wśród zielska
pociąg pędzi prosto
Bóg jest obrzeżem

*

Mushroom shaped shadow
over rain splattered window
Spring takes a detour

*

Po przejściu mroku
miasto chłonie porami
blask obietnicy

*

Caeteris paribus. There is

only one place where it holds.

Dante described it.

*

Sitting in meetings
with splitting headache
Athena about to spring?

Songs of Spaces

Here again

(Warsaw, 2014)

Just above the line of flight
my dead mother trying on her new white dress
mist above the fountain
twice and thrice and
always

*

Nicosia

(Nicosia, 2014)

Not even sharing a border
Two sides of the coin
Facing away -
Schrödinger's city

*

Gravity

(Sheffield, 2014)

Gravity increasing.
Thank heavens.
We're not to fall off
after all.

*

Lot

(nad Brytanią 2014)

Głowa w chmurach
nogi w chmurach
gardło w chmurach
Nieziemscy

*

Księżyc

(Warszawa, 2014)

Zamiast do góry,

księżyc sunie w bok.

Wichry chodzą dziś po niebie.

*

Cités d'espérance

(Paris, 2015)

Cités d'espérance
quartiers navigant, endormis
Dans leur reves, je patauge

*

(Sheffield, 2015)

Reliable boots,
and a headful of dreams -
all you need for this trip.

*

(Sheffield, 2015)

Czarne tęcze
w ciemnym pasażu.
Czuję mroczną
czułość bazyliszka.

*

Two stars and a half
Oops that half does not seem
accountable

*

Touching door
explodes under my finger.
This train terminates here.

*

Polydroso

As cold as its name

the night strikes the mountains

the stars spill out.

*

Sześć okien,
sześcioro marzycieli -
biurowy fotoplastykon

*

Poranne
mgły się ścielą
Jak sobie pościelą, tak się wyśpią.

*

Fireworks, then - poetry,
then, thunderous rains.
The last days of Leeds.

*

In the sculptor's studio

you can hear Escher humming.

Such sureconomy!

*

The 16:29 nightmare train

is delayed.

We apologize for the inconvenience.

*

At the ticket office
the man said: "Single, please,
to the Point of No Return".

*

All language left
unattended
will be removed
and may be destroyed

*

Hi, my name is Godot,
someone there for me?
No?
Well, then.

*

Red frozen apples
touched by clouds of black birds -
sound of falling stars.

*

For David Bowie

We were immortal
like everyone else
Perhaps,
more convincing
because of the music
We could be heroes,
it was alright

(Sheffield, 10.I.2016)

*

Students, empty class-room,

dancing rock'n'roll

music only they can hear

*

Beauty-free shopping
in Manchester airport.
A chacun selon son néant.

Poezje zebrane (po deszczu)

Oda do mrówkojada

z mrówkojadem nie zaczynaj

z mrówkojada nie żartuj

ty myślisz ze on cię zagina

a on sobie żre bułkę tartą

nikt nie słyszał takowej relacji

nikt nie widział takowej latryny

jak mrówkojad potrafi na akcji

wymurować w ciągu jednej godziny

ja nie straszę, ja tylko szczuję

ciepłym słowem i swetrem zarazem

a mrówkojad skurwysyn waruje

i tak budzi mą srogą odrazę

Morświnić się trzeba

A morświn nie sobaka!

wiedz o tym dobry człowieku

gdy najdzie go nagle moc taka

najtwardsze rozbije wieko

Gdy w świstach i lotnych podrygach

tak pędzi na łeb, na szyję

ty wiedz, że ci nic po ostrygach

gdy morświn tak pięknie utyje

Wiem, że przeze mnie przemawia

mądrość zaledwie choć wieszcza

lecz nic tak człowieka nie zbawia

jak gdy przy morświnie się zeszcza

Liryk do morszczuka

Morszczuka znieważać się nie waż!

Nie każdy to pojąć potrafi

Gdy bracie beztrosko tak śpiewasz

on cierpi i trawi, i trafi

do serc niebezpiecznie złamanych

do butów prześlicznie zbratanych

Morszczuka plugawić się nie gódź!

Za żadne bezdenne zasoby

Nie skarż się oraz się nie nudź

on jest i bez tego nosowy

Wszcząć z nim jest łatwiej niż z hukiem

wymienić skarpetki z Kałmukiem

Widłakojada

z widłakiem raźniej

rześko z widłakiem

ma wyobraźnię

i je ze smakiem

gdy sobie tupie

albo podbiega

półsłówka głupie

rzuca kolega

nie gaś geniuszu

nędzny koleżko

ja tworzyć muszę

i nie omieszkam

Plandeka blues

Rozszlochała się plandeka

a wraz z nią pół miasta

Czemu los tak drwi z człowieka

a nie z wałka do ciasta?

Czemu deszcz zawsze upadnie

na polik borsuka?

Czemu bywa czasem ładnie?

Wszak życie to suka?

Ech, plandeko, wraz z tobą

lamentują nacje

Jak wzniośle być sobą!

i mieć słuszną rację!

Manifest krzesłowy

gdy siedzę sobie na krześle

Chińczycy wojują o pokój

ja nie wiem co komu dziś prześlę

lecz proszę was wszystkich o spokój

nie czytam pasjami Passenta

nie liczę na wybryk natury

codziennie a nawet od święta

unikam Pałacu Kultury

gdy wstanie porankiem jutrzenka

ktoś durszlak wykrzywi za pasem

uchyla się sina syrenka

a czajnik się ziębi tymczasem

więc nie sądź zmysłowy człowieku

że każdy ma prawo fiksować

lecz zapisz się dziś do OPECu

i tam możesz sobie kierować.

Unfastened

Malmö

Dzień zaczyna się bębnieniem deszczu w szyby

Wczorajszą zimną herbatą

Patrzeniem w okno pełne gołębi

Stadem mew

Patrzę na ulice, tak czyste

Że czuję w ustach ich mydlany smak

Na deszcz, też czysty i wymyty

I moje własne nienaganne dłonie

Dzień zaczyna się wtedy, gdy się go nie spodziewam

Podobny trochę do żalu, trochę do starości

W tym mieście nie ma nic naprawdę

Nic ponad to

co konieczne

(Malmö, 1978)

Zajączki

(Dla A.M.)

Zgrzyt

do

bij

drzwi.

Wstąp

na suchy

klepki

trzask.

Otwórz

to już marzec

Otwórz

nikt nie woła

Tam

bieg

i

krzyk.

Zgasł

i spęczniał

szary

deszcz.

Otwórz

to już marzec

Otwórz

cierpki kamień

już marzec i wkrótce zaczęły bić dzwony

goniących po niebie zwyczajnych skowronków

ja wciąż się modliłam za morzem o pokój

powstali z popiołu milczący prześmiewcy

nikt mi nie powiedział czekałam na wiosnę

zaczęły się wojny i mgliste tułaczki

ta kartka papieru i nagle ulica

uciekła spod nóg czarne echo i buty

już zawsze poznaję twe kroki wśród innych

my w tym samym oknie jasne dzieci tak dawno

w powietrzu zajączki i lato, i lato

Ja.

Noc.

i

dzień.

Bruk i ciemność

potem

deszcz.

Otwórz

tylko chwila

Nie ma

tylko chwila

zaczęły się wojny i mgliste tułaczki

i kwiaty

zdrętwiałe

wyfruną...

Jak z rękawa śpiącej czarodziejki

już dawno sny

wypłynęły na powierzchnię.

Tam, gdzie czas leczy rany a oliwa wypływa

Dawno już pogubiłam

tamte słowa,

jasne,

niemożliwe

znów

Pisk oblodzonych szyn

błądził w powietrzu

ryk miasta

zwiniętego

w dole.

Dudniące windy,

długi

przenikliwy zgrzyt.

Wahadło w niebie

Toczące się koło

nie ma ratunku,

lot gwiazd.

Na zawsze - zgiełk.

Dawno już pogubiłam

tamte pamiątki, twoją dedykację,

bogom podobny blask

odtrącenia.

We snach słyszę jak mówisz,

że nadal tam jesteś,

że nie wiesz

którą stroną do góry.

Grawitacja snów: Dla ciebie

bruk, dla mnie wystrzał gołębi.

Dla tamtej wiosny -

podwórkami

spieniona

Warszawa

(Malmo, 1978/Warszawa, 1987/Sheffield, 2016)

Ich śmiech

Zadymiona warszawska kawiarnia

ich śmiech

Rzędem koło okna stoją sztywne kwiaty

Przy każdym stoliku siedzi bicie serca

czyjś śmiech

Przez szare szyby wpada szare słońce

jakby chciało połączyć ze sobą

dwa światy

Patrzę w ścianę która nic nie mówi

pełną roześmianych cieni

z których krzyczą poplątane ręce

poszarpane słowa cichych rozmów

smugi, dym z papierosów

ich śmiech

Patrzę w ścianę, zupełnie bez słowa

widzę w niej zgaszony wykrzyknik słoneczny

widzę w niej mój cień

pochylony czule nad szklanką herbaty

(Malmö, 1979)

Słuszni

Wasz młotek - mój palec

(szczęśliwam, ja jedna widzę

różnicę)

Macie jedną reakcję na każdą sposobność,

przetrenowaną na wysoki połysk

a mówicie, że

to lśni

wasza cnota

Wasza racja - wasze pożywienie

wyciągamy posłusznie menażkę

Wszystko sprawne - duchy

rozróżniacie tuzinami na akord

Wszystko proste - świat

jak nóż w kieszeni

(Malmö, 1979)

Pewnie, że się przydam

Już sypią garści ziemi na moje oczy

Wy stoicie nade mną lecz nie widzę twarzy

Gdzieś za mną, pode mną, poza mną

Plącze się drwina jak drwina cmentarzy

Mówicie, że to jest moja młodość

Każecie mi w tańcu zabawnie podskoczyć

Lecz wszystko to jest tak bez znaczenia

Jak wasze wzruszone potępieniem oczy

Mówicie, że to jest moja polka

A gracie tango, przy samiutkiej ziemi

Skulone buty suną surowo

Zginają karki strapionej zieleni

Już sypią popiół na moje usta

I leją wodę bym obrosła w kwiatki

I może kiedyś zostanę aleją

Po której kroczą

"Pożałowania godne przypadki"!

(Malmö, 1979)

Nowy świat

dla Anny L.

Czy widziałaś kiedyś Nowy Świat

w mokrym płaszczu deszczu

siny od jaskrawych świateł wystaw

i od świtu

który wodzi ci po karku sztywnym palcem

Twój sobowtór rozkłada parasol

patrzy chwilę w twoją twarz

przemoczonym wzrokiem

aż któraś z was spuści senną głowę

Puste przystanki

na których się nie zatrzymasz

szroniebieskie rośliny w oknach

twoje rzęsy nastroszone wilgocią

O czymś myślałaś

nie do końca pewna, czy nie śnisz

dygoczesz wewnątrz ciała

Czy widziałaś kiedyś ciszę

pełzającą u twych stóp

długą, sczerniałą od deszczu?

(Malmö, 1979)

Jedna z knajp Warszawy

Tu pachnie kapustą, zakurzonym piwem

Noc wpada do szklanki kawy

To jeży swą sierść dym z papierosa

W jednej z knajp Warszawy

Tu siedzę i czekam na moją samotność

W ciszy głośnej od śmiechu

Tu mam moją chwilę, tu mam moją wieczność

Którą Bóg stworzył w pośpiechu

Rozmowy i szklanki jak letnia muzyka

Szorstki widelec do ciasta

Ktoś przez nieuwagę wszedł i przyniósł z sobą

Sobotni, ciepły wiatr z miasta

Za ladą przysypia barmanka w kremplinie

W dłoni sciaskajac medalik

Gdzieś wyją tramwaje, trąbią Berliety

Mieszają się kroki w oddali

Tu pachnie kapustą, wczorajszą herbatą

Okruszkiem popiołu ze Sporta

Cień pełznie po ścianie w filcowych bamboszach

Ucieka przez okno do czorta

Płacę i wstaję, mam sztywne kolana

Czy nie siedziałam za długo?

Wychodzę - za progiem oddycha Warszawa

Spada neonów blask ostrą strugą

(Malmö, 1982)

Modlitwa

Ześlij nam Panie, falę ptaków

miękkie powietrze pomieszane z morzem

szum muszli

słony na naszych ustach

Wmieszaj nam, Panie, między bochenki

codziennego chleba

lotne wydmy, głęboki mech

zieleń ciemną w samym środku lasu

daj powracające zdumienie pór roku

pośpiech biegnących ku sobie rzek

Daj nam winny zapach zmoczonego lasu

uległość ciężkich liści kasztana

chwilę milczenia

Ześlij nam, Panie, falę ptaków

daj naszym dniom po Słońcu

(Warszawa, 1983)

Pozostali przy życiu

Nie ma mnie w żadnym z korytarzy

w żadnej windzie

nie patrzę przez okno

Deszcz oddycha w drzewach, światło

zasypia w szklance gorzkiej herbaty

W żadnym kącie, w żadnym pomruku

nieruchomych rzeczy, nad ranem

budzę się wciąż ta sama

Zegar i szklanka na stole

odblask świtu w białej porcelanie

nagły szelest zimnego powietrza

w firankach

Bez mrugnięcia okiem

zasypiam

(Warszawa, 1983)

Rower

Policzek w policzek

z miejskim powietrzem

mrowisko asfaltu ucieka spod kół

ocierające się o mnie

głosy ludzi, szum ulic

pogłos deszczu który spadł przed chwilą

oddech na krawędzi ust

Miłe zmęczenie - głaskanie wiatru pod włos

(Warszawa, 1983)

Nic się nie stało

Nic się nie stało

Na mapie Velho planety

krążą dookoła Ziemi

drzewom chłód związał ręce, posępne

z ugiętym karkiem patrzą mi w twarz

nagie dłonie tych ludzi

wsparte o ławkę

i moja dziwna, postrzępiona obcość

Tramwaje skowyczą po nocy, lecz nic

się nie stało, nic się nie stało

Ludzie wierzą po ciemku

skazańcom pękają serca

ściana płaczu nie płacze, na przystanku

nikt nie rozmawia o śmierci

Wiem, gdzie ona jest, lecz

nic się nie stało

Nic się nie stało

muszę gdzieś wyjechać, już niedługo

będzie lato; znajdę w trawie

byle co: kępkę stokrotek

złamany patyczek

i znów będę mogła uwierzyć

zanim rozgrzeszą mnie z mojego smutku

(Warszawa, 1983)

Uciekinierka

Podnoszę głowę, słyszę:

"Co dla pani?"

Nie widzę twarzy,

tylko gest

(sama nim bywałam)

Nad nami wznosi się światło

spienionych lamp

Nie słucham zgrzytu dłoni

zbyt daleko

ode mnie

zawarli przymierze

"Poproszę kawę" - mówię

i gnę kark nad stołem

Korona czy topór

i jedno i drugie

zbyt ciężkie

(Warszawa, 1986)

Tafla

Milczenie

dzieli mnie wzdłuż

Zamykam noc na kłódkę

nie ma Dnia ani Godziny

nie obawiam się

(zerwali pieczęć, była akurat

w mojej głowie)

Owinięty w gazetę

pachnie bury tytoń

z pyska półki

zwisają bezwładnie

buty

Herbata

spiętrzona w cieple

przygasa nad stołem

Zmięta cisza trafia mnie w skroń

jak kulka papieru

(pojedynek o rozdarte resztki

twarzy)

Strząsam z ramion

mokrą pajęczynę

zmęczenia

muszę wyjść

tafla pękła

(Warszawa, 1986)

światło i cień

Jedna zapałka

podświetliła jasne odbicie

moich włosów w szybie

Zrozumiałam wtedy jak bardzo

jest ciemno

lecz zapałka

w zetknięciu z moją dłonią,

zgasła

(Warszawa, 1987)

Ani słowa

Magdzie T

Nie, nie było tam ani słowa

o straconej szansie; to czym

było to popołudnie

rozstępowało się tylko przed dniem następnym

Nie widziałam pagórka

ani ściany - tym bardziej

nie była to ściana;

gdzieś w porannym dzbanie gorącego lata

na czubkach palców

- ożywczy chłód

Spiętrzył się brzeg morza i byłam pewna

że brak mi stanowczych niedomówień,

codziennego cudu budzenia się.

Tak, nadzieja wyrywa ze snu

i jest ciężko; oprócz tego

nie było tam nic nad czym słowo

mogłoby opaść nad ziemię

I tak - z tego co było przejazdem

przelotny powrót pozostał

mi w pamięci.

(Gdańsk, 1988)

Time

time can happen thin as paper

different shades of loss and speed

trains that always run in opposite directions

effective management of sin

and

time can happen on the move

plunged

outside of the mean

no translation offered

it befalls

(Copenhagen, 1990 )

Moje królestwo

Moje królestwo nie jest z tego świata

lecz z któregoś z spośród tamtych,

namnożonych nad miarę

Moje królestwo jest

metodą, rozrzutną

tezą pośród tez

Wśród was zawsze byłam imigrantem

więc nawet nie próbujcie

wzbić się, tezy!

To nie próg - to tylko świat się kończy

(Warszawa, 1992)

Kto puka

Kto puka ten zostanie ukamienowany

kto pyta ten zostanie zbyty

namiastką odpowiedzi

płytkość wszędzie powierzchnia

jak w lustrze odbijają się w niej twarze głupców

Kto woła ten trudzi się daremnie

kto wrzeszczy ten nie kłamie

implozja skorup błyszczących nicuszek

wolność wyboru niewidzialna ręka zdawkowości

Ewa prosiła o odpowiedź a dostała węża

i tak już zostało

(Warszawa, 1992)

Irregularities

I do not fall in love with
the smooth,
the symmetric,
but with the
slight imperfections
that are shining
through shapes
Head over heels
I fall
for the cracked bowl,
for the lopsided house,
the irregular brow,
the lame hip of Jacob.

(Warszawa, 1993)

Alone in the library

Falling down from the quiet shelf

just before hitting the floor

the book starts flapping

It looks down, it looks around

and it takes off like a dove

above waters

A book is a rogue, it can break hearts

A book can break a heart free

(Warszawa, 1995)

Wish

I wish for candlelight
for the living
for roads and trees
both lucid and strange

I wish for something

to find and to lose

before every twist

I wish for daylight
like a blinding spell

But most of all
I wish for the clarity
              of darkness

(Warszawa, 1995)

Metodologia

Odrzuć drabinę

podaj rękę

kto zna prądy wiatrów

przejdzie wprost po niebie

Lepiej zgubić niż znajdować

wciąż to samo

Lepiej wątpić niż mieć